Cookiemelding

Het Streekarchivariaat Noordwest-Veluwe is wettelijk verplicht toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en u te informeren over het gebruik van functionele cookies. Cookies zijn belangrijk voor onze website.

Het Streekarchivariaat Noordwest-Veluwe gebruikt functionele cookies, maar daarnaast ook cookies voor het beheer van de webstatistieken. Deze cijfers gelden als noodzakelijke feedback om de digitale dienstverlening en de vindbaarheid van de site te verbeteren. Daarnaast worden de webstatistieken gebruikt om verantwoording af te leggen aan de deelnemers van het Streekarchivariaat Noordwest-Veluwe en subsidieverstrekkers.

Bezoekers van de website van het Streekarchivariaat Noordwest-Veluwe blijven anoniem. Ook voor cookies geldt dat ze nooit direct aan individuen zijn te koppelen. Streekarchivariaat Noordwest-Veluwe gaat vertrouwelijk om met de gegevens die door middel van cookies worden verzameld.

De website van het Streekarchivariaat Noordwest-Veluwe is alleen bereikbaar als u cookies accepteert!

U bent natuurlijk altijd welkom op de studiezaal van de 5 vestigingen van het Streekarchivariaat Noordwest-Veluwe

Ik accepteer deze cookies

Meer informatie over cookies »

sm-kaart.jpg

Reacties

  • Douwe Leeuwerink

    Geplaatst: 5 maart 2016

    Dit speelde zich af in Harderwijk.

Voeg reactie toe

 

Verhaal: Tweede Wereldoorlog.

In de kelder.

Kom mensen! Gauw de kelder in, we stormden de stenen trap af en wachtten gespannen af wat ons te wachten stond.
Nou dat duurde niet lang of we hoorden het gebrom van de vliegtuigen.Ze hadden het blijkbaar gemunt op de Duitse boten die in de haven lagen.
Weldra klonk het geluid van vallende bommem...Boemmmm boem. De Duitsers hadden hun kanonnen intussen op de vliegtuigen gericht en probeerden ze neer te halen. Mensen, het leek of de wereld verging, het lawaai deed alles trillen ik dacht hier komen we niet levend meer vandaan. Enkele buren die ook bij ons waren komen schuilen, begonnen hardop te bidden ik rilde van angst. Wat moet dat worden, maar als de nood het hoogst is...
En ja, heel langzaam aan werd het rustiger we keken elkaar aan, zou het dan toch voorbij zijn.
Het werd helemaal stil en een zucht van verlichtig klonk door de kelder. We gingen de trap op en keken naar buiten waar alles rustig was. In ons raamkozijn zat een scherf en ook in mijn klomp, die op de stoep was blijven staanzat een stuk scherf. t'Jonge we waren wel even dicht bij de dood geweest.
Later hoorden we dat een paar mensen omgekomen waren, ze zaten op een schip achterin de haven.
Dit voorval maakte ik mee als achtjarige knaap en wilde ik even aan u kwijt!

Dolerink.